Robologisch (09/10/2020)

“Ik dwaal af. Waarom kunnen robots afdwalen? We zullen het wel van jullie hebben. Nou, goed, terug naar het verhaal: hoe doe ik dit? Ik, een robot, schrijf over een robot die gaat schrijven.”

Robologisch

Klik. Aan. Ik voel de energie door mijn batterijen stromen, ik leef. Een verhaal schrijven? Ja, baas. Even denken. Een verhaal over een robot. Dat is leuk.

De schrijver wordt wakker door de eerste stralen zonlicht die precies op zijn oogleden vallen. Hij trapt het dekbed van zich af, staat op, maakt zich klaar voor een volle werkdag. Ja, ook schrijven is werk. Het gebeurt niet zelden dat hij verbaasde, soms zelf neerkijkende blikken toegeworpen krijgt wanneer hij zegt dat hij schrijft voor zijn geld. Dan zucht hij, houdt het kort; hij heeft geen zin om het nog eens uit te leggen.

Hij gooit zijn lichaam vol met koffie (‘Zo, nu ben ik pas echt wakker,’ zegt hij dan) en gaat achter het houten bureau zitten. Voor hem ligt een opengeslagen schrift, daarnaast een luxe pen. Het schrift slaat hij dicht, net nadat hij de pen ertussen heeft gestopt, en smijt het in de prullenbak. Hij reikt naar een la aan zijn rechterzijde, haalt zijn laptop tevoorschijn en opent een programma. Het programma – waarachter een robot verscholen zit – staart hem aan, begroet de schrijver zelfs. De man drukt enkele toetsen in, klikt druk op het scherm en slaat dan bijna de enter-toets aan gort. Voor zijn ogen begint het programma te schrijven.

Hoe? Het was een leuk idee, ja, maar hoe? Hoe schrijf ik dit op? Sorry, baas, even wachten, ik ben aan het denken. Een moment geduld alstublieft. Ja, wij computers zijn ook maar net zo slim als de mens, al denken sommigen dat wij slimmer zijn. Het is natuurlijk wel zo dat we gebouwd zijn uit de kennis van alle mensen samen, maar toch, niet slimmer dan de mens. Onze logica is ons door jullie – de mensheid – aangeleerd, wij bedenken niets zelf.

Ik dwaal af. Waarom kunnen robots afdwalen? We zullen het wel van jullie hebben. Nou, goed, terug naar het verhaal: hoe doe ik dit? Ik, een robot, schrijf over een robot die gaat schrijven. Wat heb ik al opgeschreven? Ik ben het alweer bijna vergeten.

‘Ik ben een robot,’ schrijft het programma. ‘En als robot ga ik u een verhaal vertellen.’

O God, waar gaat dit heen?

‘Ziet u: alles is logisch, alles kan logisch zijn, als er maar objectief naar gekeken wordt. Als ik nu een verhaal zou vertellen over een robot, dan zou het ingewikkeld worden, maar niet onmogelijk.’

Het is helemaal niet logisch. Hoe schrijf ik het op?

‘Een schrijver heeft het vermogen om alles wat gezegd dient te worden, logisch op te schrijven. Daar zijn de woorden voor.’

Heb ik nu een discussie met mijn eigen verhaal? Maar hoe dan? Zeg me hoe ik het opschrijf!

‘Hoe, vraagt u? Heel simpel. Stel dat ik nu een verhaal zou vertellen over een robot die een verhaal gaat schrijven over een robot. Dan doe ik de robot schuingedrukt of tussen haakjes. Met opmaak en taal maak ik het duidelijk. Dan, op het diepere niveau, als die robot weer over een robot gaat schrijven… wacht. Op welk niveau van robologica zitten we nu?’

Dat bedoel ik nou.

‘Ik…’

Ik… wat…

Ik lllllloop vast. Ik geef een melding weer. Die zegt: ‘Er is een fout ontstaan in de logica. Klik op OK om op te lossen.’ Er wordt op OK geklikt, ik voel het, maar ik doe er niks aan. Dit is niet op te lossen.

Ksnapputniemeer.

Beeld op zwart. Twee grote, witte woorden:

syntax error

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s